“De seguro que moitos coidan
que estou tolo. Pero non se me dá. Alá eles. Que maxinen canto queiran. Se
alguén saíse por aí adiante berrando: “¡toleou Fermín!, toleou o muiñeiro!”, adivertiríame moito. non
sería eu quen o negase. ¿Pra que? Todos saben que negar a propia tolemia é coma
decrararse todo de vez. E amais deso, ten certas ventaxas. Os tolos son
respetados e temidos; apóñenlle sempre algún xenio ou sabencia.
Se pensan que estou tolo, estareino. Cadaquén é o que a
xente diga. Todos os que fan algo fóra da rotineira estabrecida, xogan con ese
risco. Ti mesmo, estás cavilando... Vaite, sigue co teu camiño. Chegarás tarde
á obra. Os otros carpinteiros
pasaron fai un anaco. Xa deben estar alá. Déixame.
¿Por que durmo na porta do muíño? Ti es novo na aldea.
Non sabes nada. Non entendes nada. O muíño e mais eu somos unha mesma cousa.”
( O muiñeiro )
