“Anoitecía. A chuvia
repinicaba nas tellas. Cada lóstrego alumaba o pallal e viámonos uns ós outros,
rostos aterecidos e chaquetas pingando. O trebón colléranos fóra. Tronaba a
máis non dar. Bastián, o legoeiro,
sentado na beira dunha grade, mentras xogaba co mango da peta, púxose a
contarnos aquela historia. E todos calamos.
-Téñenme dito que os cans doentes non aturan a auga. Algo
semellante acontéceme a min -dixo-. Pasáronme un eito de anos por derriba, pero
hai sucesos que non se poden esquecer. lembrarei aquelo anque chegue a velliño.
Poque as cousas danse ás veces de tal xeito que se meten nun pra sempre.
Eu non tiña aínda cinco anos. meu irmao Suso cumprira
catorce. os dous andabamos en todos os traballos, pois xa se sabe que os que
vimos ó mundo labregos, dende o
berce comezamos a domear o lombo.”
( Auga )
