Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Cabanillas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ramón Cabanillas. Mostrar todas las entradas

Ramón Cabanillas. A Cadea. O que non morreu.(1917)

...o frente dos seus arqueiros a cabalo pendon diante de todas armas cuberto
dende os pes hasta a cabeza vestido de coiro e ferro mentras os crarins de guerra
zoaban rachados os ventos.

Ramón Cabanillas. Parte III varias. O boi

...e cando do labrego á voz de alento o envolves en olladas de candura.

(O boi)

Ramón Cabanillas. O que non morreu. A cadea.(1917)

Cubrirono cunha lousa na que uns mañosos canteiros en longos dias labraran a imaxe do cabaleiro no traxe de mata-mouros que usara naqueles tempos en que saia do pazo o frente dos seus arqueiros.


Ramón Cabanillas. No desterro (1ª edición). A traneira.

...Eu fun romeiro, escravo, xuglar e emperador...

Ramón Cabanillas. Camiños no tempo (1949). Na casa de Nazaret.


A virxe fria
no fuso

brancas folerpas

de lan,
a galorpa carpinteira
chirra que te chirraras.
Diante do forno do oleiro
xogan Xesus e San Xoan,
o que ha de morrer na cruz
e o profeta do Xordan.
San Xoan, diviño obreiro
de longo e profundo ollar,
vai tallando paxariños
en barro mol e levian.
O neno Xesus, sorrindo,
vainos pousando na man,
dalles un bicos...e os pàxaros rompen
rompen, chiando, a voar!