“E, ademais, o día, nefeuto,
viña avolto polo ceio e xa escomenzara a orballar mesmo coma para chover forte,
porque aquí cando emprincipia... ¡E, que carafio, non era cousa de pórse a
picar morrillo con aquel esmorecemento que me viña, e coa auga a Deus dala,
coma outras vegadas que me pillou a chuvia no choio, e ter que apandar co
arrancallo da coroza que alí nos emprestan, que cando se enchoupa pesa coma se
fose de pau, que nin deixa mover os brazos...! E tamén me dixen, como xa dixera
Xanciño, que seguramentes non se ía traballar nas obras, pois anque o inxenieiro novo, que viñera de Madrí,
nons dicía que xa levabamos dous meses de perda e nos reventaba a traballar nos
días bos, en canto se viñan catro pingas púñase a rrenegar da chuvia do país e
andaba connosco feito unha fera brava, coma se tivesemos a culpa...”
(
A esmorga, Ed. Galaxia, 1985, 2ª ed., páx. 31)
