“Foi no balbordo da malla. A
xente rebulía na eira, entre monllos e grao limpo e forcadas. Ramón atendía o motor da malladora. Bateron
os seus ollos en Isaura, que carrexaba centeo. Díxolle algo, mais ben con
acenos, pois a voz afogoulla o bruído da máquina. Ela sorreu. Pola noitiña,
cando o motor calou e se foi indo a xente, quedaron soios redoados de palla e
grilos musiqueiros e estrelas.
Dempois seguíronse vendo. Ramón salvaba o arredamento que
lle impoñía o seu traballo. Quedaba atrás os paññeiros, con taravelas e
carapuchos novos. A malladora iba fuxindo, aldea tras aldea. Isaura rubía ó
coto pra escoitar o eco daquel latexar mecánico, cada vez máis esvaído e
lonxano.”
( Isaura )
[Mallador]
